‘God is nie jou china nie’
Apr 21 2008 08:01:16:663PM  - (SA)  

Druk artikel  E-pos storie aan 'n vriend

Angus Buchan by die Mighty Men's conference met sy Bybel. Hy noem dit sy landbouhandleiding.Foto: Neels Jackson

Verwante Berigte Vroue se geestelike dors geles 'HOOP aan almal by Greytown' Hoofartikel: Mighty Men 'Duiwel het pak slae gekry'

Wanneer Angus Buchan by die Mighty Men’s Conference voorgestel word, is dit as iemand “wat die onverdunde Woord van God verkondig”.

Self sê hy dat hy nooit die kans gehad het om na ’n Bybelskool te gaan of in die teologie te studeer nie. Hy is wel deur die skool van die lewe.

En wanneer hy oor Jesus praat, sê hy: “Ek praat nie oor iemand van wie ek in ’n boek gelees het nie. Ek ken Hom. Hy is my beste vriend.”

Later hou hy die Bybel in die lug en roep uit: “Ek gee nie om hoe goed jy dié boek ken nie, as jy nie die outeur daarvan ken nie, weet jy niks.”

En dít is die kern van sy boodskap, dat ’n mens ’n persoonlike verhouding met die Here moet hê.

Van die redes waarom hy so gewild is en so ’n groot impak maak, lê waarskynlik presies hier. Want Buchan preek nie soos ’n gewone dominee nie. Hy lewer ’n getuienis. Hy praat uit ondervinding.

En anders as baie dominees wat sukkel om die kloof tussen hul leefwêreld en dié van hul gemeentelede te oorbrug, is dit nie vir Buchan ’n probleem nie.

Hy praat uit die harde ekonomiese werklikhede van die boerdery. Hy ken misoeste en krisis. Hy kan vertel hoe sy geloof hom daardeur gedra het.

Nie te trots vir ekskuus sê

Miskien is dit juis daarom dat so baie van die 60 000 mense wat die afgelope naweek op die plaas Shalom naby Greytown saamgetrek het, mans was met bande met die landbou.

Toe Buchan in ’n stadium vra hoeveel boere of ander mense met belange in die landbousektor daar is, het ’n see van hande opgegaan.

Op sulke ore maak ’n boodskap oor hoe die Christelike geloof in ’n landbou-opset werk, soveel sin. En Buchan se boodskappe is deurspek met sulke verhaaltjies.

Hy vertel byvoorbeeld in ’n sessie oor verhoudinge hoe die inspekteurs op sy plaas aankom om na sy saadmielies te kyk. Hulle is besorg oor hoeveel mielies in blom is, dat daar te veel stuifmeel in die lug is en hulle dreig om sy oes af te keur.

Met ekonomiese rampspoed wat so ’n stap sou meebring, probeer hy sy werkers, ’n groep Zoeloevroue, oortuig om in te spring en die lande te help skoonmaak. Maar dis laatmiddag en hulle is moeg en onwillig. Hy raas, maar vergeefs.

Toe hulle omdraai en loop, besef hy daar is net een manier: die Christelike manier van verskoning vra. Toe hy hom so voor die swart vroue nederig maak, het hulle hom gehelp. Verhoudinge is herstel, sy oes is gered, hy het hulle ruim vergoed – en hy het ’n belangrike geestelike les geleer.

Dié saak van verhoudinge is belangrik. ’n Hele sessie wy hy daaraan om met die tienduisende mans voor hom te praat oor die herstel van hul gesinsverhoudinge. Hy sê vir hulle hulle moet die hoofde van hul huise wees, maar dit word nie ’n vrypas tot baasspelerigheid nie.

Hy vertel hoe hy een dag moeg by die huis kom, sy vrou en een seun, toe ’n student, in die kombuis kry waar hulle tee drink. Sonder rede is hy sommer moeilik met hulle, hulle vervies hulle vir hom en die huis hang dik van die suur verhoudings.

By homself dink hy maar hy is die hoof van die huis, maar verklaar dan dat sulke denke sommer twak is. Hy het dié aand eers sy seun en toe sy vrou gaan wakker maak om hulle om verskoning te vra en verhoudings te herstel.

Moenie te trots wees om dit te doen nie, was sy boodskap.

Lewe heilig

Die meeste van die tyd, drie van die vier sessies tydens die konferensie, praat hy egter oor sy verhouding met die Here. En dis nie ’n teoretiese of dogmatiese kwessie nie. Dis ’n lewende werklikheid wat in sy dag-tot-dag-lewe neerslag vind.

Hy loer van die verhoog af na die ouens in die voorste ry en sê vir hulle: “Vir my is Jesus meer werklik as julle wat hier voor my sit.”

En die God van wie hy vertel, is een wat mense liefhet, wat vir hulle die lewe in oorvloed wil gee, maar wat ook heilig is en wat gevrees moet word.

Aan die een kant vertel hy dat die Here sy beste vriend is, maar aan die ander kant waarsku hy dat Hy nie jou maat is nie: “God is not your china.” Hy moet gerespekteer word. Daarom dat ’n mens heilig moet lewe voor Hom.

Vir Buchan was dit die eerste stap waaroor hy met die mans wou praat. “Get rid of the rubbish.” Of dit ’n verslawing aan alkohol is en of dit ’n verhouding met ’n ander vrou is. Of dit geld is wat jy die belastinggaarder skuld en of dit trots is wat jou verhoudinge beduiwel.

Hy vertel hoe hy ná sy bekering benoud na die doeanekantoor is om te bieg dat hy nie alles verklaar het toe hy uit Zambië na Suid-Afrika geïmmigreer het nie.

Dit was soos ’n blok sement van sy skouers af toe hy oop kaarte met die doeanebase gespeel het – en ’n bonus toe hy hoor dat hy in elk geval niks invoerbelasting hoef te betaal het op dit wat hy weggesteek het nie.

’n Integrale deel van sy geloof is dat God wonderwerke doen.

“Geloof,” verklaar Buchan, “is om te glo wat jy nie kan sien nie – en die beloning vir jou geloof is om te sien wat jy glo.”

Hy vertel van die insident wat ook in Faith like potatoes, die fliek oor sy lewe en geloof, uitgebeeld word: ’n Brand breek op sy plaas uit wat dreig om na omliggende plantasies te versprei. Hulle kan dit nie in bedwang bring nie en hy en ’n werker bid dat God reën moet stuur.

En dit gebeur, al is dit nie reënseisoen nie, en dit blus die brand.

Dis nie die enigste keer dat hy gebid het vir reën nie. Deur die loop van die naweek hoor ’n mens van minstens nog drie sulke gevalle: in Australië, in die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.

Hy vertel hoe hy in Australië met die boere oor berou gepraat het, hoe hulle tot inkeer gekom het en hulle voor God verootmoedig het – en hoe dit daarna begin sous het.

“Hulle het my die reënmaker genoem. Ek het gesê ek is nie die reënmaker nie, ek is die Reënmaker se seun!”

In die Oos-Kaap het hy op die Dinsdagaand aan ’n groep mismoedige boere gesê dit gaan reën voordat hy die volgende Maandag vertrek.

Hulle was opgewonde, maar toe daar teen die Donderdag nog geen teken van reën was nie, het hulle begin wonder. Buchan self het benoud geraak en by God gepleit.

Toe hy die Sondagmiddag voor ’n saal vol boere sy Bybel oopmaak, hoor hy die druppels op die dak.

“Dis my koning!” het hy uitgeroep. Hy verklaar dat die Here hom nog nooit in die steek gelaat het nie.

’n Honger na ankers

Die naweek se Mighty Men’s Conference was vir hom net so ’n wonderwerk. Toe hulle besluit het om die wêreld se grootste tent daarvoor op te rig, het hulle nie geweet waar die geld vandaan sou kom nie. Maar teen die tyd dat die konferensie gehou is, was dit betaal.

Op een punt tydens die konferensie toe hy sy gehoor wou aanspoor om te glo, roep hy uit: “Kyk net na die tent.”

By ’n ander geleentheid word hy onderbreek deur een van sy helpers omdat hulle dokters soek om met ’n mediese noodgeval te help.

Nadat gevra is dat ’n dokter moet gaan help, bid hy dat die Here daar moet help met ’n wonderwerk en hy sê dankie dat hy kan weet dat daardie mens genees word.

In ’n volgende sessie vertel hy dat daardie man ’n hartstilstand gehad het, dat die dokters hom klinies dood verklaar het, maar hom ná tien minute weer kon bybring.

Wanneer hy die volgende dag vertel dat iemand wel tydens die konferensie dood is, is hy tevrede daarmee dat dié persoon “huis toe is na Jesus toe”.

Aan die einde van die sessies bid hy telkens vir mense wat siek is. Eers mense met laerugpyn. Dan mense met migraine. Later mense met kanker en uiteindelik mense met enige kwaal waarvoor hy nog nie gebid het nie.

Hy moedig mense aan om hul genesing te aanvaar en verklaar by geleentheid dat die mense genees is. Dis nie ’n vertoon nie en nie een van die siekes word vorentoe geroep of tot skouspel gemaak nie.

Vir Buchan is dit bloot ’n uiting van sy geloof in dié God wat reeds in sy lewe wonderwerke gedoen het. En vir sy gehoor val dit op vrugbare aarde.

’n Mens sou die geestelike honger kon probeer verklaar aan die hand van omstandighede in die land, van onsekerheid en van soeke na ankers.

Hoe ook al, die honger is duidelik daar onder Buchan se gehoor, waarvan seker twee derdes Afrikaners was.

Sy duidelike boodskap van ’n lewende God wat in die daaglikse lewe by sy kinders is en wat hulle en hul land desnoods met wonderwerke deur krisisse kan dra, help klaarblyklik om dié honger te stil.

Konferensie se hoofkwessies

'n Mens sou die kern van die boodskap wat mnr. Angus Buchan die afgelope naweek op die Mighty Men's Conference gebring het, in twee dele kon saamvat: Jy moet die Here liefhê met jou hele hart, en jy moet die mense om jou liefhê en met respek behandel. Terwyl hy uitvoerig hieroor gepraat het, het hy verskeie ander (soms omstrede) kwessies in die verbygaan aangeroer.